لحظه

اين محبتي كه طرفداران استقلال و پرسپوليس نسبت به تيمهاي مورد علاقه شون دارند به نظرم يك نمونه كامل از عشق واقعي است. مگر تعريف ما از عشق چيست؟ دوست داشتن بدون هيچگونه انگيزه مادي، جنسي يا اخروي. غير ازعشق نيست وگرنه چه نيرويي است كه در سرماي زمستان هواداران را شب تا صبح بيرون استاديوم نگه ميدارد به اميد اينكه بهترين جا را براي ديدن بازي تيم محبوبشان بدست آورد؟ و جالب اينجاست كه همه هم مي دانيم اين دو تيم و بطور كل فوتبال ارزش اين عشق را ندارد اما همه هم به نوعي طرفدار يكي از اين دو تيم هستيم.

به هرحال ديروز استقلال باخت و پرسپويسيهاي شادمان امروز در ادارات پدر استقلاليهاي غمگين را درمياورند. تو اداره ما كه پارسال استقلاليها بعد از بردشان يك هفته تمام به 25 نفر صبحانه دادند تا ببينيم امسال از پرسپوليسيها چه بخاري بلند ميشه( اگه بخار داشتند كه پرسپوليسي نميشدند!)

برم كه كم كم داره پيداشون ميشه و امروز بهتره هيچ صدايي ازمون بلند نشه چون به هر حال ما يك بازنده ايم!