اول به سه نمونه زير توجه كنيد:

1-اول تير ماه امسال قرارداد اجاره آپارتماني كه در آن زندگي مي كنم به پايان مي رسيد. مبلغ قرارداد پارسال 7 ميليون تومان رهن بود و من خوش خيال يك ميليون تومان هم براي تمديد قرارداد كنار گذاشته بودم تا قرارداد امسال را حداكثر با 8 ميليون تومان ببندم. اما با مراجعه به صاحبخانه محترم مشخص گرديد كه رقم مورد نظر ايشان 10 ميليون تومان است! آخر بحث ما به اين نتيجه رسيد كه من به بنگاه دار منطقه مراجعه كنم و بعد راجع به قيمت دوباره بحث كنيم. چشمتان روز بد نبيند، بنگاه دار حداقل قيمت آپارتمان 90 متري مربوطه را براي رهن 12 ميليون اعلام كرد و من دست از پا درازتر گرديده با سر به جانب جستجوي آپارتمان جديد رهنمون گشتم. اما اي دل غافل، انگار در اين شهر زلزله آمده سرتان را درد نياورم قيمت ها آنقدر سرسام آور بود كه در نهايت با كمال ميل 10 ميليون را به صاحبخانه قبلي تقديم كرده و قرارداد را تمديد نموديم.

2- يكي از همكاران آپارتماني در كرج داشت كه قصد كرده بود آن را بفروشد و زميني در اهواز بخرد، قيمت زمين را صاحب زمين 35 ميليون اعلام كرد و اين همكار ما تا به كرج رفت و آپارتمان را تبديل به پول نقد كرد و برگشت حدودا 27 روز طول كشيد بلافاصله قراري با صاحب زمين گذاشت اما با كمال شگفتي متوجه شد كه قيمت زمين در عرض اين 27 روز كمي گرانتر شده و به مبلغ ناقابل 63 ميليون رسيده است!

3-يكي از آشنايان بنده هم آپارتمانش را به مبلغ 52 ميليون فروخت و خانه اي ويلايي به مبلغ 80 ميليون خريد. يكماه بعد متوجه شد كه خريدار آپارتمان ، آپارتمان مربوطه را به مبلغ 70 ميليون فروخته است در همان حال يك مشتري پر و پا قرص براي منزل ويلايي به مبلغ 130 ميليون تومان پيدا شده بود كه حاضر بود پول نقد بدهد. به هرحال خانه ويلايي را نفروخت اما دو شب پيش در حالي كه حدود سه ماه از خريد خانه ويلايي نمي گذرد باز هم مشتري جديدي براي آن خانه پيدا شده بود كه 220 ميليون تومان راحت براي اين خانه مي پرداخت

اين سه نمونه را كه نقل كردم ماجراهايي است كه خود به چشم ديده ام كه اگر مي خواستم بر اساس شنيده ها عمل كنم بايد تا فردا مي نوشتم. اما ماجرا چيست چرا يكدفعه خانه اينقدر رشد داشته؟ ماجرا خيلي ساده است دولت اعلام كرده كه دو وزارتخانه و بعضي شركتهاي دولتي قرار است كه به اهواز منتقل شوند و بنگاه داران فرصت طلب با استفاده از اين موقعيت به شدت در حال گران كردن خانه و زمين و آپارتمان هستند. حالا اگر اين وزارتخانه ها و شركتها هم به اهواز مي آمدند دلمان نمي سوخت، اما كل نفراتي كه بر اساس اين طرحها از تهران جاكن شده و به اهواز آمده اند شايد 50 نفر هم نشود و به خاطر همين 50 نفر كل نقشه هاي من بدبخت به بن بست رسيد. حالا من با 15 ميليون پول و 18 ميليون وام مسكن يك طويله هم در اهواز نمي توانم بخرم.

ماجراي خانه خريدن من كه به بن بست رسيد اما از دولت محترم استدعا دارم كه تو را بخدا اگر مي خواهيد تصميمي بگيريد حداقل يكي از اين سه كار را انجام دهيد:

1-     قبل از گرفتن تصميم به عواقب اقتصادي و اجتماعي و سياسي آن توجه كنيد تا اگر هم به دلايلي نتوانستيد تصميم خود را عملي كنيد حداقل 4 نفر آدم مثل مرا بيچاره نكنيد.

2-       حالا اگر نخواستيد قبل از حرف زدن فكر كنيد اشكالي نداره، حداقل به حرفهاي خود عمل كنيد تا مثال ما به مثل آش نخورده و دهن سوخته نشود

3-     اگر نخواستيد فكر كنيد و عمل كنيد و فقط دوست داريد كه حرف بزنيد هم اشكالي نداره، حداقل با سواستفاده كنندگان از حرفهاي شما برخورد كنيد تا اين بنگاه داران هر غلطي كه دلشان مي خواهند نكنند.

 

حالا كه فعلا دور، دور كساني است كه بدون فكر حرف مي زنند و به حرفهايشان عمل نمي كنند و با سواستفاده چي ها هم مبارزه نمي كنند و امثال من هم بايد در روياي خريد خانه دست و پا بزنند.