روز 23 خردادماه امسال چاه گازی شماره 23 کنگان دچار آتش سوزی شد. زمین لرزه و رانش زمین بود که باعث شد دیواره های چاه در عمق 66 متری دچار آسیب دیدگی شدید شود و گاز فوران کند. آتش سوزی هم بلافاصله بر اثر جرقه ناشی از پرتاب سنگ‌ها‌یی از محل چاله فوران گاز به وقوع پیوست.بعد از مهار آتش سوزی توسط آتش نشانی، برای مهار فوران گاز با توجه به اینکه تنها شرکتهای آمریکایی تکنولوژی مهار این گونه فوران ها را دارند به سرعت تماسها صورت گرفت که در کمال شگفتی شرکت آمریکایی برای مهار فوران گاز خواستار 100 میلیون دلار و 6 ماه زمان شد. بعد از ناامید شدن از خارجی ها دو دکل حفاری توسط شرکت ملی حفاری به محل اعزام شد تا با حفر دو چاه انحرافی در فاصله 200 متری چاه شماره 23 این فوران گاز مهار شود. شما فقط دو فاکتورگرمای هوا و پرتاب سنگها از محل فوران گاز را در نظر بگیرید تا به سختی کار پی ببرید.خدا را شکر بعد از 21 روز حفاری چاه انحرافی و تزریق سیمان به درون زمین روز هفتم تیرماه فوران گاز مهار شد.

دو نکته:

1-خواندن این چند خط خیلی آسان است اما باید باشید و ببینید که در این 21 روز چه بر سر کارکنان شرکت ملی حفاری و شرکت نفت مرکزی رفت فقط این را بگویم که مدیرعامل شرکت ملی حفاری در این مدت صبح شنبه هر هفته به محل می رفت و شب چهارشنبه به اهواز باز می گشت تا شنبه دوباره به منطقه کنگان برود. حالا این مدیرعامل بود خودتان تصور کنید که دیگر بر سر بقیه کارمندان و کارگران چه رفته است. نمی خواهم مظلوم نمایی کنم ولی این روزها وزارت نفتی ها آماج تهمتهای سهمگینی هستند که کمترین شان دزدی است کاش این منتقدان فقط یک روز را در یکی از کارخانه های وزارت نفت در خوزستان یا کنار یکی از دکلهای حفاری سر بکنند تا بفهمند حقوقهای یکی دو ملیونی وزارت نفتی ها شاید جبران 10 درصد از زحمات آنها هم نباشد همانطور که شرکتهای نفتی خارجی برای همین کارها حقوق های هنگفتی می دهند که همین اختلاف دستمزد در سالیان اخیر باعث جدایی بسیاری از متخصصین نفتی شده است.

2- این همه هیاهو برای فوتبال در این مملکت بپا شد و شاید چند هزار صفحه از روزنامه های ما به مردانی اختصاص یافت که چیزی جز سرشکستگی برای این مملکت و مردمانش نداشتند. خداوکیلی چند صفحه از روزنامه های کشور یا چند صفحه در سایتهای اینترنتی به این موفقیت بزرگ و بی نظیر کارمندان و متخصصان وزارت نفت اختصاص یافت؟ کمی به خود بیاییم!