فیلم گاهی به آسمان نگاه کن ساخته کمال تبریزی را برای اولین بار از شبکه چهار دیدم علیرغم سانسوری که بر فیلم اعمال شده بود اما فیلم بسیار بر دل می نشست. نقطه اوج فیلم جایی بود که حمید امجد آن شعر زیبا را روی نیمکت پارک برای هانیه توسلی خواند:

اعتراف می کنم

اعتراف می کنم من نیز گاه به آسمان نگاه کرده ام

دزدانه

به ستارگان ولی نه به همه آن ها...

به آن ها که شبیه ترین به چشمان تو بودند

از این صحنه به بعد تا آخر فیلم یکسره گریه کردم... صحنه تشییع شهدا و صحنه مرگ نویسنده(حمید امجد) هم دیوانه کننده بودند. شنیدم که فیلمنامه با الهام از رمان "مرشد و مارگاریتا " اثر میخاییل بولگالف نوشته شده است که این کتاب را باید پیدا کنم و بخوانم.

اکران فیلم از نظر تجاری برای تهیه کننده یک شکست کامل بود و همین جای تاسف دارد که فیلمهایی نظیر روبان قرمز، هیوا یا همین گاهی به آسمان نگاه کن که دقیق ترین نگاهها را به جنگ تحمیلی داشته اند همه از نظر تجاری شکست خورده اند نمیدانم شاید مردم ما هم دوست دارند قهرمانان جنگ را هنوز در حال هفت تیر کشی ببیند...

نوشته شده توسط صادق در جمعه یازدهم فروردین 1385 |