آهنگ امروز: آ ب ج ی ز - بیا

يكي از اخلاق هاي خوب من اينه كه هر وقت براي يه چيزي وقت اضافي داشته باشم حتما تو اون كار تاخير مي خورم مثلا اگر فرجه يك امتحاني 10 روز باشه مطمئنا من براي خواندن اون درس وقت كم ميارم اما اگر فرجه همين امتحان 2 روز باشه به راحتي ميتونم وقتم را براي خواندن درس مربوطه تنظيم كنم يا مثلا اگر قبضي مهلت پرداخت كمي داشته باشه سريع ميرم پرداختش مي كنم ولي معمولا قبض هاي كه مهلت پرداخت طولاني تري را دارند را هميشه بعد از اتمام مهلتشون پرداخت مي كنم.

من معمولا هر وقت بخوام با سرويس برم سركار طوري ساعت را تنظيم مي كنم كه براي يك دوش به اضافه 10 دقيقه هم براي آماده شدن وقت داشته باشم. امروز صبح زود از خواب بيدار شدم و وقتي از حموم اومدم بيرون ديدم 20 دقيقه اي وقت هست. نشستم به اتاري دستي بازي كردن و يك لحظه به خودم اومدم ديدم 2 دقيقه بيشتر براي آماده شدن وقت نيست و سريع آماده شدم و زدم از خونه بيرون كه ديدم جا تره و سرويس نيست! خلاصه جاتون خالي پياده تا سركار گز كردم كه البته اين پياده روي هاي من هم براي خودش داستاني داره...

آهنگ امروزم: مهدی یراحی - هوای تو

توي مملكتي كه همه از سبز تا سياه گرفته مثل ريگ دروغ ميگن و ظلم مي كنند، ديگه خسته شدم از بس راست و دروغ شنيدم و ميخوام يه مدتي گوش هام را ببندم و ديگه نشنوم. يه مسكن قوي ميخوام: يه چيزي مثل فيلم خوب. خدا را شكر توي كيف سي دي هايم فيلم هاي قابل قبول زيادي پيدا ميشن كه هنوز نديده ام.

حتما متوجه شدید که دو تا عکس بالا مربوط به همین هواپیمای ایرباسی است که تازگی تو اقیانوس سقوط کرد. خیلی وقت ها به این فکر می کنم که اگه بفهمم چند ثانیه، چند دقیقه یا چند ساعت دیگه بیشتر به مرگم نمونده، چه کار می کنم. مسلمه که مثل عکاس این عکس ها دوربین را برنمیدارم تا عکاسی کنم. توبه هم نمیکنم چون توبه دم مرگ فقط هیزم اتش جهنم میشه. شاید اگه وقت داشته باشم دنبال این بیفتم که از کسایی که بهشون بد کردم حلالیت بطلم، ولی اینها فقط از سر ترس جهنمه! اگر ترس جهنم نداشته باشم چی؟ دوست دارم با خانم جان بشینیم و بخندیم، مهم نیست که چی یا به کی، فقط بخندیم....

 پ ن: ممنون از تذکر دوستی که گفت عکس ها مال سریال لاست هستند و ربطی به ایرباس ندارند. خدا وکیلی اینها سریال می سازند و ما هم....

منبع عکس ها

امروز ما خير سرمان قراره كه انتخاب واحد كنيم ولي دو تا مشكل كوچيك اين وسط هست:

اوليش سايت دانشگاه چمرانه كه از صبح تا الان The page cannot be displayed ميزنه و دوميش هم خود منم كه شماره دانشجويي ام يادم رفته و سوميش هم اينه كه سركار خيلي سرم شلوغه! (خودت شمارش بلد نيستي).

راستي بهتون گفتم كه دانشگاه هنوز به ما كارت دانشجويي نداده! از اول ترم تا دو ما پيش مي گفتن كه ما كارت هامون طوريه كه بايد عكس روش چاپ بشه و چون دانشگاه دوربين ديجيتال نداره كه ازتون عكس بگيريم پس كارت هم بهتون نميديم!

فكر كن: تو كل دانشگاه چمران يك دوربين ديجيتال پيدا نميشه! تازه احتمالا خريدنش هم حرامه كه تا حالا نخريدن!

دو ماه پيش يك راه حل جديد كشف كردند: يك قطعه عكس بياريد تا اسكن كنيم و روي كارت چاپ كنيد، ما كه عكس را برديم ولي احتمالا دوستان اسكنر هم ندارند چون تا حالا كه به ما كارتي ندادند...

پ ن: همين الان زنگ زدم به يكي از هم كلاسي ها كه تو دانشگاه بود و رفت كار انتخاب واحد منو انجام داد، به قول معروف همه بايد ياري كنند تا آقا صادق شوهر داري نه ببخشيد درس بخونه

استاد فرموده بودند كه يك مقاله ترجمه كنيد در حد 30 صفحه ..... يك مقاله پيدا كردم و بردم نشونش دادم..... نگاهش كرد و گفت خوبه.... دو هفته وقت گذاشتم براي ترجمه اش... حالا كه بردم پيشش ميگه اين كه هم قديميه و هم علمي پژوهشي نيست، برو يكي ديگه ترجمه كن بيا! .... وقتي بهش گفتم كه استاد خودتون اين را دو هفته پيش تاييد كرديد چنان نگاه عاقل اندر سفيهي بهم كرد كه تا حالا اين قدر احساس حماقت نكرده بودم.... به شدت در حال ترجمه مقاله دومم.

پ ن: از اونجايي كه هركي درباره انتخابات حرف نزنه، خره، بايد بگم كه مردم ميدونند كه احمدي نژاد را نميخوان ولي مثل هميشه دقيقا نميدوند چي مي خوان! به احتمال زياد موسوي مياد بالا و رئيس جمهور ميشه ولي بعدش دوباره همه سرخورده ميشن كه اين چي بود و قرار نبود اينطوري بشه و از اين خزعبلات. تقريبا اكثر دوستان ميدونند كه من معمولا به كانديداي اصول گرا راي ميدم و طبق روال اين دفعه هم به موسوي راي ميدم...

1- ديروز از صبح تا ظهر تو اداره تقريبا هيچ پرسپوليسي اي نمونده بود كه منو بشناسه و نياد در اتاق من را باز كنه و يك تيكه به ما (من و رئيس استقلالي من) نندازه. بعضي هاشون را حداق چهار پنج ماه بود كه نديده بودم ولي ديروز همه شون را زيارت كردم، نيازي به گفتن نيست كه صبح تا حالا يكيشون را هم نديدم.... خدا جاي حق نشسته!

2- اعتراف ميكنم كه هيچ اميدي به قهرماني استقلال نداشتم، به خاطر همين هم ساعت 4 كه رسيدم خونه، موبايل را بيصدا كردم و راحت گرفتم خوابيدم. ساعت هفت و ربع بود كه از صداي ويبره موبايل بيدار شدم. سعي كردم بيخيال بشم ولي انقدر زنگ خورد كه اعصابم خراب شد و گوشي را برداشتم: تا ديدم كه تماسهاي بي پاسخم همه استقلالي ها هستند شستم خبردار شد و از جا پريدم....

3- همه ميدونيم كه قهرماني استقلال پاك نبود: تماسهاي مشكوك با بازيكنان تيمهاي حريف روز قبل از بازي حداقل يكي از كارهاي استقلالي ها بود كه فاش شد. ولي خب بقيه هم براي استقلال كم نگذاشتند، اين نامردي هاي كه تو اين يكماهه سر قلعه نويي دراوردند را همه مي دانيم: از جريان انتخاب سرمربي تيم ملي تا بحث تباني و بيانيه هاي مايلي كهن.

4- بيشتر از همه دلم براي ابراهم زاده سوخت: آدم با اخلاقي كه كارش را بلد است و به نظرم به راحتي ميتوان اسمش را نسخه ارتقا يافته مجيد جلالي گذاشت كه البته ديروز توسط خود همين مجيد خان جلالي به سختي به زمين زده شد. برتري ابرهيم زاده نسبت به جلالي، غر نزدن هايش هست كه به نظرم او را از تمام مربيان ايران ممتاز مي كند.

5- استقلال قهرمان شد ولي يادتون باشه كه استقلال اگه قهرمان هم نميشد باز چيزي از ارزشهايش كم نميشد: تيم بايد شخصيت قهرماني داشته باشه نه اينكه مثل بعضي تيمها (كه رنگ پيرهنشون شباهت عجيبي به رنگ لنگ و آفتابه داره) فقط هارت و پورت كنه

1- سال نو كه خوب شروع نشد: از صبح آنقدر مشغول كار بوديم كه نفهميديم كي سال تحويل شد و تازه نيم ساعت بعد سال تحويل فهميدم كه ريش هام را نزدم! تازه ماهي امسالمون هم به شب نكشيد و عمرش را داد به شما.

2- واقعا اگر امسال كلاه قرمزي نبود به چه اميدي مي نشستيم پاي تلويزيون، گند زدند امسال حضرات! ولي دو تا فيلم خوب تو اين ايام ديدم: بنجامين باتن و گران تورينو. اولي را كه سگ و سوتك هم ديده اند ولي دومي را اگر نديده ايد حتما ببينيد. كارتون ماداگاسكار 1 و 2 را ديدم، بدون تعارف تبليغشون بهتر از خود كارتون ها بودند، ياد شيرشاه و اناستازيا و شرك به خير!

3- درس؟ عمرا! فقط الكي خودم را خونه نشين كردم...

4- من ماشين را هنوز نبردم معاينه فني، كسي خبر داره تو خود شهر هم گير ميدن يا فقط براي مسافرتهاي بين شهري برچسب معاينه فني الزاميه؟

5- هوا كه اينجا خوبه و همين الان هم داره بارون ميزنه. از اول سال هم خدا را شكر گرد و خاك خيلي كمتر از سال گذشته بوده، دعا كنيد كه همينطور ادامه پيدا كنه كه شايد اين حساسيت من به گرد و خاك از بين بره

یک سوال فنی: بچه ها موقع تولد نباید چشمشون بسته باشه؟

یک قول: به محض اینکه چادر نمازه را سرش کرد عکسش را همینجا میگذارم

دو لینک کمکی برای دوستانی که عکس برایشان باز نشد: لینک یک و لینک دو

1- بالاخره امتحانات تموم شد و شر ترم اول کنده شد. تا حالا تجربه کردید ادم تو امتحانات چه علاقه عجیبی به تلوزیون و اینترنت پیدا میکنه؟ ممکنه تو این مدت براتون نظر نگذاشته باشم ولی مطمئن باشید که حتی یک مطلبتون هم از زیر دستم در نرفته. در ضمن در این مدت تمام فیلمهای مزخرف ام بی سی پرشیا و تموم فوتبالهای پخش شده از تلوزیون را هم زنده نگذاشتم، قسم میخورم!

2- یه سوال: شما جماعت تهرانی از کجا خرید لباس و کیف و کفش و پرده انجام میدین؟ هرچی ارزونتر بهتر! مثلا یکی از جاهای مورد علاقه من کوچه برلنه، جاتون خالی از دوشنبه میام تهران یه چند تا بازار برای گشتن پیشنهاد بدین ممنون میشم

3- ادامه همون سوال قبلی: دنبال یک جاهایی برای خرید کتاب دست دوم و دی وی دی های فیلمهای روز دنیا (مخصوصا هندی برای خانم جان) می گردم غیر از انقلاب جای دیگه ای هم از این چیزها گیرم میاد؟ اصلا تو خود انقلاب کجاهاش را پیشنها میکنید؟

وقتي كس ديگه اي قراره كه اول صبح جاي شما تو اداره كارت بزنه اولين چيزي كه به ذهنتون خطور ميكنه چيه؟ آخيش صبح يك ساعت بيشتر ميخوابم! حالا صبح به جاي ساعت7 ، ساعت 8 مياي سركار بعد ميبيني كه اوني كه كارت تو دستشه خواب مونده و هنوز نيومده سركار و تازه نيم ساعت بعد تو ميرسه اداره! تازه نكته جالب ترش هم اينه كه رئيس ِ رئيست كه هيچ وقت خودش زودتر از 8 نمياد سركار، امروز ساعت 7 اومده و در بدر دنبال تو ميگشته!

 پ ن: ماه ديگه يك سفر 5 روزه به تهران دارم و دنبال يك هتل مناسب (حداقل حموم تو اتاقش داشته باشه) كه قيمت اتاق دوتخته اش حدود 25 تومن باشه ميگردم. جاش هم فقط مهمه كه نزديك خطوط مترو باشه. كسي سراغ داره؟

بالاخره ديروز كلاس هاي ترم اول تموم شد و رفتيم تو فرجه. گرچه درس هاي اين ترم ساده ترين درس هاي دوره ارشد بودند ولي خب به من يكي خيلي سخت گذشت. فكر كنم به اندازه كل دوره ليسانس در اين يك ترم درس خواندم: دو تا ترجمه 15 صفحه اي راجع به مطالبي كه من حتي فارسي شون را هم اگه جلومون ميگذاشتن من چيزي ازشون نمي فهميدم و براي هركدام يك هفته وقت صرف كردم تا بفهمم كه اصلا راجع به چي هستند. يك مقاله كه دو هفته گذشت تا موضوعش را پيدا كردم و بعدش هم هفت هشت تا مقاله انگليسي را ترجمه كردم تا تونستم اين مقاله را بنويسم. يك پروژه راجع به يكي از سيستم هاي يك شركت كه يك هفته وقتم را گرفت و سر آخر هم يك پروژه اشتراكي كه نزديك 50 صفحه فقط من براش ترجمه كردم اما آخرش با يك ارائه افتضاح از سوي يكي از هم گروهي ها همه زحماتمون به باد رفت.

تازه امروز كه 20 روز ديگه تا امتحانات باقي مونده بايد بشينم و درس هام را بخونم. اولش كه گفتم درس هاي اين ترم آسون ترين درس هامون هستند، چون اين ها تنها درسهايي هستند كه براشون منبع فارسي حاضر و آماده وجود داره و درس هاي ديگه مون بايد تو منابع انگليسي سير كنيم. حالا من موندم و سه تا درس كه دو تاش مثل درس هاي ليسانسه و هركدوم دو سه روز براش بسه ولي جاتون خالي يكيش 1500 صفحه كتابه و استادش هم از اون آدم هاي مقرراتي كه سوال ميده در حد رونالدينيو، به سوالات ترم قبلش توجه كنيد:

1- 22 مرحله فرايند فلان چيز را به ترتيب نام برده و شرح دهيد؟

2- 18 تهديد فلان چيز و آثار اون و روش هاي مقابله با اون را توضيح دهيد؟

3- فلان چيز (اسم يكي از فصول 150 صفحه اي كتاب) را به طور كامل توضيح دهيد؟

4- سوال چهارم را طرف از خارج از كتاب داده بود!

پ ن: راجع به مطلب قبلي دعوا بين من و خانم جان نبود بلكه ماجرا مال همسايه طبقه پايين بود كه تا ساعت 3 صبح اولش تو خونشون و بعدش هم تو راهرو دعوا و كتك كاري كردند و آخرش هم با پادرميوني ديگران دعواشون تمام شد و ما تونستيم بخوابيم! من و خانم جان ديگه كارمون از دعواهاي اين جوري گذشته و حد و حدود همديگه را ميشناسيم و سعي مي كنيم كه به اون ها احترام بگذاريم يا اگه كه مثل ديشب من غيرعمد پام را از گليمم درازتر كنم خانم جان با يك جواب دندان شكن در حد شجريان منو جاي خودم بنشونه.

ساعت 10صبح كلاس دانشگاه تموم بشه و همون موقع هم رئيست بهت زنگ بزنه كه سريع بيا اداره كار داريم اونوقت ساعت 2 ظهر هم كلاس داشته باشي ميخواي سريع برسي اداره كه كار را انجام بدي و برگردي دانشگاه. تو اين فكري كه چه خاكي به سرت كني كه امروز به سلامت بگذره، ميرسي به پاركينگ دانشگاه ميبيني ماشينت پنچره!

ميگن خانم ساده دلي سردرد وحشتناكي گرفت و مجبور شد كه بره پيش دكتر. دكتره وقتي چشمش به جمال اون بنده خدا روشن شد افكار شيطاني به ذهنش هجوم برد و همراه بيمار را از اتاق بيرون كرد و شروع كرد به درآوردن لباسهاي خانمه، خانمه لب به اعتراض گشود كه باباجان من سرم درد ميكنه چرا لباسهام را درمياري؟ دكتر هم جواب داد كه خانم علم پيشرفت كرده و روشهاي درمان سنتي ديگه از مد افتاده. خانمه هيچي نگفت تا اينكه ديد كه دكتره رفت سراغ لباسهاي زير طرف كه دوباره اعتراضه بيمار بلند شد كه باباجان من فقط سرم درد ميكنه دكتره هم جواب داد كه خانم عزيز مگه نگفتم علم پيشرفت كرده! خانمه هيچي نگفت تا اينكه دكتر شروع به ناز و نوازش جاهاي حساس خانمه كرد كه ديگه داد خانمه دراومد كه آقاي دكتر چه ميكني؟ دكتر هم برگشت و با داد و بيداد گفت خانم من از پيشرفت علم بيشتر ميدونم يا شما. خانمه باز هيچي نگفت تا اينكه دكتره خودش هم لخت شد و شروع كرد به عمليات ماجرا به اينجا كه رسيد خانمه شروع كرد به داد زدن كه آقاي دكتر تو ميدوني علم پيشرفت كرده، من ميدونم علم پيشرفت كرده، مردم كه نميدونند لااقل در اتاق را ببند!

حالا جريان ماست كه الان دو ساله ضامن يك بنده خدايي شديم و تو اين دو سال بانك بيشتر از ده بار به ما زنگ زده كه باباجان اين آقا قسط هاشو پرداخت نميكنه و آخرش ما مجبور ميشيم كه چك شما را بگذاريم اجرا. ما هم هروقت به اين طرف ميگفتيم جواب ميداد كه من اونجا آشنا دارم و الان ميرم درستش ميكنم و فردايش هم ميرفت بانك و ميومد و ميگفت كه درست شد! دوباره دو ماه بعدش بانك زنگ ميزد و ميگفت آقا اين وام گيرنده دوباره نيومده قسط هاشو بده و ما باز به اين بنده خدا هم ميگفتيم و دوباره همون ماجراي قبلي و همون جوابهاي قبلي تكرار ميشد و تكيه كلامش هم اين بود كه: تو نگران نباش من اونجا آشنا دارم ممكنه هرچند وقت يكبار بهت زنگ بزنند ولي كار به اجرا گذاشتن چك نميرسه!

اين حرفها و گفته ها بيشتر از ده بار تكرار شد تا امروزكه چك ما برگه خورد و زنگ بهش زدم و بهش ميگم پس چي شد ميگه نگران نباش من اونجا آشنا دارم!!! براش ماجراي بالا را تعريف كردم و سر آخر بهش ميگم لااقل در اتاق را ببند!

فكر كن نشستي پشت ميزت اونوقت رئيست يك نامه به اسم تو مياره و ميگذاره رو ميزت با اين عنوان:

2- آيا نميشد بابت اين بدهي اسم مناسب تري انتخاب كرد؟

4- تكليف آبروي رفته من نزد همكاران و روسا چي ميشه؟

تا حالا روغن کرچک خوردید؟ اگر خوردید که حال و روز مرا می فهمید ولی اگر نخوردید سعی کنید که هیچوقت هم نخورید. لامصب خوردنش یه دردسره پس دادنش یه دردسر دیگه . از موقعی که خوردمش تا چند ساعت انگار معده ام تو دهنم بود. اما امان از وقت پس دادن، به علت رعایت ادب زیاد مساله را براتون باز نمی کنم فقط همین را بدونید که بیشرف اینقدر چربه که موقع پس دادنش هم همه جای آدم را چرب و چیلی میکنه! تازه این غیر از این موضوعه که دم به دقیقه باید به سمت دستشویی روانه بشید و و وای به حالتون که اگر مثل من تو محل کار حاضر باشین!

حالا همه این بدبختی ها به کنار تازه وقتی میری رو تخت سونوگرافی بهت میگن آقا مثانه تون پر نیست میگم دکتر شما به من مسهل دادی از اون طرف میگی چرا مثانه تون پر نیست! خب وقتی میرم دستشویی هر دوتاش با هم دیگه خالی میشه، دکمه که نداره که بهشون بگم تو بیا بیرون اون یکی نیاد بیرون!

مساله خیلی ساده است: شما ده جفت جوراب داری که روزی یکی از اونها را می پوشی و در آخر دوباره وقتی همه شون کثیف شد، همه را با هم میشویی. حالا 9 روز گذشته و شما 9 جفت جوراب کثیف داری و یک جفت جوراب تمیز. خب وقتی این جفت جوراب آخری لنگه لنگه باشه یعنی یکیش سبز باشه و دیگری خاکستری و لنگه دیگه هرکدومشون هم بین جوراب کثیفها باشه:

خب نابغه معلومه که تو یک روز با جوراب لنگه به لنگه رفتی سرکار اما عمق فاجعه اونجا معلوم میشه که اینهایی که این مطلب را بخونند بدونند که تو سرکار عادت داری اول صبح کفشهات را دربیاری و تا آخر وقت اداری صندل بپوشی

اين بالا آوردن و بر سر در زدن يكي از نوشته هاي قديمي وبلاگ باعث شد تا ياد و خاطره اولين روزهاي وبلاگ نويسي و دوستان اوليه كه خيلي هاشون يا ديگه وبلاگ نمي نويسند يا مي نويسند و اينجا نمياند برام زنده بشه. متن زير اداي ديني است به ده نفر از اين دوستان كه درسته الان ديگه به اين وبلاگ سر نمي زنند ولي خوب مسلما تاثير زيادي بر وبلاگ نويس شدن و وبلاگ نويس ماندن من داشتند:

1- سرزمين اسرار (افسانه):  افسانه خانم اولين نفري بود كه براي وبلاگ من نظر گذاشت و اولين كسي كه مرا لينك كرد و اولين كسي كه من لينكش كردم. اگه به اولين پست وبلاگش نگاه كنيد مي بينيد كه مثل من از اسفند ماه 83 وبلاگ نويسي را در بلاگفا شروع كرد. يادش بخير اون روزها تعداد وبلاگهاي بلاگفا آنقدر كم بود كه ما بروز شدن وبلاگ همديگر را از قسمت وبلاگهاي بروز شده صفحه اصلي بلاگفا مي فهميديم و اون روزها اسم تمام وبلاگهاي بدرد بخور بلاگفا را مي تونستيد تو قسمت لينكهاي دوستان وبلاگ افسانه خانم پيدا كنيد و همونجا بود كه من با خيلي از دوستان كنوني مثل مهدي محسني و سياوش تي آشنا شدم. آخرين پست وبلاگ افسانه خانم مربوط به بهمن ماه 85 است.

 2- صندلي لهستاني (سعيد بيراس): از نظر من بدون ترديد بهترين نثر در بين تمام وبلاگهايي كه تاكنون خوانده ام متعلق به سعد خان بيراس بود. ميگم "بود" چون از مرداد ماه 85 ديگر وبلاگ نمي نويسد. و يكبار هم در مرداد ماه 84 از وبلاگنويسي خداحافظي كرد اما برگشت اما پستي كه آن موقع براي خداحافظي گذاشت هنوز هم به نظر من پست برگزيده وبلاگستان فارسي در تمام اين سالهاست. قسمتهايي از آنرا بخوانيد:

رفتيمو آرزو كرديم كه ديگه آرزو نداشته باشيم مملي...

هزار بار ريختيمو تلقي استكانامونو زديم بهمو، داد زديم كه ديگه هيچوقت داد نزنيم..

پونصد بار تو چشاي خلايق نيگا كرديمو گفتيموواگفتيمو بي اختيار و با اختيار تف كرديمو،سر خاك بابامون خنديديمو تو عروسيه ننمون زار زار گريه كرديم..

صد بار تو ناحيه رو رختخواب استفراقی، دکمه ها باز كرديمو خوابوندیمو حرفاي تخته خوابي زديمو سر پولش چونه زديم...

پنجاه بار سنگ به شيكممون بستيمو، بريونيه اصفهاني رو گذاشتيم جلومونو بر و بر نيگاش كرديمو فوش گذاشتيم وسط كه اگه كسي بخورتش...

ده بار مسلمون شديمو فرداش جهودو پس فرداش اوستا رو سر كشيديمو برگشتيمو پشت سرمونو نيگا كرديموبعدشم جلوي رو مونو، كه تازه دوزاريمون افتاد كه اي واي نه با اين اراجيف ميشه رسيدو نه قرار كه برسيم....

پنج بار از سياست گفتيمو داغ ، داغ بحث كرديمو همش بيسماركو ماركسو موسيلينيرو به رخ هم كشيديمو اصلاح طلبو محافظه كار جماعتو رنگي كرديمو چسبونديم سر در خلاء... ديگه بسه مملي..

3- نامه هاي تمام نشدني (كهتو): يادش بخير عجب كامتهايي ميگذاشت، هميشه يك بيت شعر مرتبط با مطلبي كه تو نوشته بودي آماده داشت و پاي مطلبت ميگذاشت. يكي از دو وبلاگنويسي است كه من از نزديك ديدمشان. جالب بود كه وقتي ديدمش فهميدم كه 4 سال با هم در يك دانشكده درس خوانده بوديم و خيلي وقتها از كنار هم رد شده بوديم اما بي آشنايي. ولي اين دنياي مجازي او را به يكي از بهترين دوستانم تبديل كرد. كهتو در يكسال گذشته فقط دو پست نوشته است.

4- من آن نيستم كه مي نمايم (ماني): همان اول هم كه با او آشنا شدم فهميدم كه خيلي بيشتر از آنچه تظاهر مي كند، ميداند. بعدها فهميدم كه او و نامزدش يكي از همون وبلاگ نويسهايي هستند كه تو اولين سري توسط نيروي انتظامي قاليباف دستگير شدند آن هم تنها به جرم طراحي يك سايت ( و نه نوشتن مطالب در آن سايت). او هم یکی از وبلاگ نویسان وبلاگ جمعی احسانه بود که از مطالب و نظرهايش خيلي ياد گرفتم اميدوارم هركجا كه باشد موفق باشد. او هم در يكسال گذشته فقط يك مطلب نوشته ولي بعضي وقتها تو وبلاگ آرايه ردپايش را مي بينم و از سلامتيش خوشحال مي شوم.

5- سينه چاك: خودش ميگفت كه از وقتي قلبش را عمل كرده اند شوخ مسلك شده است. موسس چهل ساله دوره دوم حزب خران كه گرچه هرگز نتوانستم خودم را آنقدر به خريت بزنم كه عضو حزبش شوم. ولي طنز نوشته هايش بي مثال بود. اميدوارم هركجا كه هست سالم و تندرست باشد. سينه چاك هم از خرداد 85 تاكنون چيزي ننوشته است.

6- حسين خداداد: يك زماني احسانه خانم وبلاگش را تبديل به يك وبلاگ جمعي كرده بود و اون وبلاگ تقريبا شده بود محل بحثهاي هر روزه من و حسين خداداد. ما به جز يك مسئله روي هيچ مورد ديگري با هم توافق نداشتيم و اون مسئله هم اين بود كه تمام اين بحثها در مقابل دوستيمون بي ارزش است. حسين خداداد اطلاعات بسيار خوبي در مورد مسائل ديني داشت بطوريكه وقتي نام قران را در گوگل سرچ ميكردي وبلاگ او در رديف ششم قرار داشت ولي خوب نوع نگاه او به دين كاملا با من متفاوت بود و به قول شهلا خانم الهه مهر خداي من خيلي سختگيرتر از خداي او بود. از وقتي وبلاگش فيلتر شد ديگه خبري از او ندارم.

7- چكش در ميخ (ميخ ميخ زاده): به قول خودش موسس اولين گاهنامه طنز خصوصي كه در آذرماه 84 و تنها با گذشت 4 ماه از دولت نهم وي در مصاحبه اي با خبرنگاران خيالي دلايل بسته شدن وبلاگش را چنين بيان كرد:

وی در پاسخ به سوالات متعدد خبرنگاران اعلام کرد که مهرورزی به بندگان خدا و خصوصا خبرنگاران از وظایف همه، خصوصا حامیان دولت جدید است و به خبرنگاران تذکر داد در صورت ادامه پرسش ها تا لمس عطوفت دولت فقط چند ثانیه زمان باقی دارند. او در ادامه گفت به دلیل انجام امور مهرورزانه دیگر فرصتی برای امور بی اهمیتی مانند انتشار نشریه طنز باقی نمی ماند!

میخم میخ زاده نیز ضمن تکذیب هر تغییری گفت با توجه به اتمام دست نوشته های میخ میخ زاده و اندوخته پیشین و همچنین ظهور دولت یار نیازی به نشریه احساس نمی شود! وی گفت ارگان تعیین احساس نیاز وزارت کنترل حرف او را تایید خواهند کرد!

طنز نوشته هايش مخصوصا در دوران انتخابات رياست جمهوري کم نظير بود!

8- يادداشتهاي امپراطور (سزار): بزرگترين دروغگوي تاريخ وبلاگستان ايراني! نثر بسيار شيوايي داشت و همين نثرش باعث شد كه متوجه شاخدار بودن دروغهايي كه ميگفت نشويم ولي دروغ آخري اش خيلي بزرگتر از زيبايي نثرش بود. بعد از چند روز كه يكدفعه غيبش زد ناگهان خانمي آمد و در وبلاگش نوشت كه سزار يك جانباز شيميايي دوران جنگ بود كه چند روز پيش شهيد شد! ولي خب چون خودش ميدانست كه چند روز ديگر از اين دنيا مي رود براي شما چند نوشته گذاشته كه من به مرور آنها را در اين وباگ قرار ميدهم. اين خبر چنان بلواي در وبلاگستان براه انداخت كه حتي آقاي شيرازي صاحب سايت بلاگفا هم در صفحه اصلي سايت شهادت اين وبلاگنويس را تسليت گفت. ولي حقيقت ماجرا را از زبان پوتين بخوانيد:

وبلاگ سزار ، خبر شهادتش رو بهمراه عکس و صدای نوحه و غیره گذاشته بود . کلی بررسی کردیم و دیدیم همچین شخصی اصلا زائیده نشده تا بخواد شهید بشه . هیچ خبرگزاری و یا هیچ بیمارستانی آماری نداشت . چند روز بعدش یکی از دوستان گفت : خودم تلفنی باهاش حرف زدم و این آدم عادت داره به این جور کارها !! 

9- زمزمه هاي پيامبر ديوانه: زماني من ديوانه گفتگوهاي اين ديوانه و نصحيتهاي پيامبرگونه اش بودم يك قسمت از نوشته هايش را بخوانيد:

كلاغهايي كه بسيار عمر ميكنند مثل مردماني هستند كه هميشه دوست دار وضع موجودند و از ساده ترين و واخورده ترين خوراك ها تغذيه ميكنند كمتر به خود زحمت جستجو كردن و انديشيدن را ميدهند...

اما خيلي وقت است كه او تك و توك مي نويسد و من هم كمتر به او سر ميزنم ولي اثري كه نثر زيبايش بر من گذاشت را هرگز فراموش نمي كنم.

10- نقطه ديد (بهروز شجاعي): بهروز خان شجاعي تنها وبلاگ نويسي است كه من و خانم جان را چنان نمك گير خودش كرده كه هنوز هم عشق اين پسر در دل ماست. آشنايي من و بهروز هم به همان روزهاي انتخابات رياست جمهوري نهم و بعدش هم وبلاگ احسانه خانم برميگردد. بهروز دومين وبلاگ نويسي است كه من از نزديك ديدمش و آنقدر دوستش دارم كه ناراحت بشم از اينكه چنان پسر بامعرفتي درگير بازيهاي سياسي بي معرفتها است. بهروز خيلي وقت است كه تك و توك مي نويسد و آن چيزي هم كه مي نويسد ديگر وبلاگنويسي نيست بلكه مقاله هايي سياسي جالبي است كه او در سايتش مي نويسد. اين را هم بگم كه بهروز بين انصار حزب الله اصفهان خاطرخواهان زيادي دارد كه مي خواهند سر به تنش نباشد. 

وقتي گفتن يك حقيقت به هيچ كس سودي نمي رساند و فقط به تو ضرر مي زند

وقتي گفتن يك دروغ به هچ كس ضرر نمي زند و فقط از ضرر كردن خودت جلوگيري ميكند

شك نكن و دروغ بگو

چند ماه پيش يك حقيقت بي فايده را گفتم و اين چند وقته اين حقيقت مرده شور برده نزديك بود داشته هايم را نابود كند و چند روز پيش با گفتن يك دروغ بي ضرر فعلا جلوي نابودي را گرفتم اما خوب احتمالش خيلي زياده كه دروغم آشكار بشه و همه چي نابود بشه ولي خب به هرحال وضعيت از ايني كه الان هست بدتر نميشه و فوقش چند ماه يا چند سال ديگه همه چي نابود ميشه ولي اگه چند ماه پيش دروغ مي گفتم حالا ممكن بود كه همه چي درست و بي دردسر باشه و شايد هم همون چند ماه پيش همه چي نابود ميشد، نميدونم؟ فعلا كه دروغگويي تنها راه چاره بود تا بعدا هم خدا بزرگه!

پ ن: جاتون خالي ديشب اينجا چه طوفاني شد اولش باد و خاك شديد بعدش هم يه بارون مشتي و هزاران رعد و برق! فكر كنم تو تاريخ اهواز تو شهريور ماه بارون اينجوري بي سابقه بوده به هر حال بارونه هم خاك را خوابوند و هم از گرماي شديد اين دو هفته اخير كاست. اين بارون هم مثل بازي استقلال ابومسلم چند سال پيش بود كه ابومسلم دو هيچ جلو بود و استقلال تو 5 دقيقه آخر 3 تا گل زد و بازي و برد، درست به همون اندازه حال داد!

هفته گذشته رفتم دكتر. دكتر جان يه دستور غذايي داد و گفت كه يك هفته گوجه و لبنيات نخور بعدش بيا يه آزمايش ادرار (گلاب به روتون) بده در ضمن شب قبل از آزمايش دستشويي نرو و مثانه ات را چند ساعتي خالي نكن.

امروز روز موعود بود و ديشب شب انتظار! شب خوابيدم اما جاتون خالي صبح ساعت 5 با احساس دستشويي شديد از خواب بيدارشدم در حالي كه نه راه پس داشتم و نه را پيش. يعني با توجه به مثانه پر نه ديگه مي تونستم بخوابم و با توجه به دستور دكتر هم حق دستشويي رفتن نداشتم. تا ساعت 6 تو رختخواب داشتم به خودم مي پيچيدم اما ديگه تحملم تمام شده بود بلند شدم و شروع كردم به آماده شدن و از خونه زدم بيرون ساعت شش و نيم رسيدم آزمايشگاه. ديدم ده نفري تو صف منتظرند خلاصه تا يك ربع به هفت طول كشيد كه منشي آزمايشگاه راضي شد به اسم خوندن و شيشه دادن.

نوبت كه به من رسيد دو تا شيشه به من داد: يكي از اين شيشه هاي قهوه اي بزرگ كه مخصوص آزمايش ادرار است و يك لوله آزمايش باريك از اينها كه مخصوص نمونه گيري خون است را به من داد. تعجب كردم آخه من فقط قرار بود آزمايش گلاب به روتون بدم و صحبتي از آزمايش خون نبود ولي خب ديگه چيزي نگفتم و رفتم نمونه گلاب به روتون را گرفتم و تحويل دادم. آرامشي بر آدم حاكم مي شود در اثر تخليه بعد از دو ساعت عذاب كشيدن، حسي وصف ناپذير كه اگرچه دلنشين است ولي اميدوارم تجربه اش نكنيد!

رفتم تو صف آزمايش خون و نوبتم كه شد برگه و لوله را دادم دست پرستار، طرف نگاهي كرد و گفت كه آقا شما آزمايش خون نداري! گفتم پس اين لوله براي چيه؟ گفت شما دو تا آزمايش گلاب به روتون داريد و بايد دو تا لوله پر ميكردي.

 آقا اين راكه گفت خشكم زد، من تمام گلاب به روتون را تخليه كرده بودم و ديگه چيزي تو مثانه نداشتم چه ميكردم اين لامصب هم چيزي نيست كه زور بزني دربياد اما خوبي اش اين بود كه هنوز آب نخورده بودم اگه ته مونده اي پيدا ميشد ميتونستم كاريش كنم. خلاصه يه 10 دقيقه اي راه رفتم و اون دور و برا گشتم تا بالاخره قطراتي حاصل شد و تحويل دادم.

حالا دو روز ديگه بايد برم براي جواب، فقط اميدوارم كه نگن نمونه دوم كم بوده و دوباره بايد يك شب انتظار را طي كنم؟

من رفتم مغازه 8 تا تخم مرغ خريدم، مطمئن هم باشيد 8 تا چون تو مغازه دو بار شمردم. تخم مرغ ها را گذاشتم روي صندلي عقب ماشين و اومدم خونه. تو خونه نگاه ميكنم مي بينيم 5 تا تخم مرغ بيشتر تو پلاستيك نيست. دو تا از تخم مرغها را سالم زير صندلي پيدا كردم ولي از يكي ديگه هيچ خبري نيست كه نيست! اگه تا الان تو ماشين مونده باشه تو اين گرما مطمئنا پخته شده ولي با اين حال هركي عقب ميشينه بهش تذكر ميدم كه نكنه بره روي تخم مرغه و همه جا را به گند بكشه! ضمنا من رانندگي ام اونقدرها بد نيست اما مغازه داره يادش رفته بود در پلاستيك تخم مرغها را ببنده و خب سرپيچ هم قانون گريز از مركز متاسفانه عمل ميكنه!

پ ن: نتايج ارشد آزاد اومد و من قبول شدم با توجه به درصدهاي من و رتبه ام به نظرم قبول شدن تو ارشد آزاد خيلي كار راحتيه و فقط كمي همت ميخواد! به هرحال الان بي صبرانه منتظر نتايج نهايي سراسري هستم درسته كه با توجه به رتبه ام نبايد نگراني داشته باشم ولي....  تازه بعد از اون هم فقط يك هفته وقت دارم تا مجوز شركت را بگيرم.

سراسری هم حسابداری چمران قبول شدم